Eric-Emmanuel Schimitt
MONSIEUR IBRAHIM E I FIORI DEL CORANO
Cannaca I SUPER e/o
Primu imprentzada Friaxu 2006

Pàginis 74/77
Millis e millis kilòmetrus. Traversendi totu s’Oropa ogus a sud. Fentanedhas obertas, calamus in Orienti de Mesu. Fiat spantàstigu scuberri ca totu fiat interessanti biaxendi cun monsieur Ibrahim. Sigumenti deu femu apicigau a su stertzu e mi cuncentramu apitzus de s’arruga, issu mi contat de su chi bieda, su celu, is nuas, is bidhas, is biventis. Is ciaciarras de monsieur Ibrahim, sa boxi lèbia che paperi de arrosu, cudhu atzentu spetziau, cudhas màginis, cudhus tzèrrius, cudhas ingenuidadis sighias de fuedhus de su tiàulu: custa est po mei s’arruga chi de Parisi lompit a Istanbullu. S’Oropa no dh’apu bia, deu, dh’apu intèndia.

“O-oh, Momu, seus in mesu a is arricus: càstia nci funt is cascionedhus”.
“E intzandus?”.
“Candu bolis sciri chi su logu innui nca ses est arricu o pòburu, càstia s’àliga. Chi no bis ni àliga e ni bandonis de s’àliga, bolit nai ca est arricu meda. Chi bis is bandonis ma no àliga, est arricu. Chi s’àliga est acostau de is bandonis, no est ni arricu e ni pòburu: est turìstigu. Chi bis s’àliga e no is bandonis, est pòburu. E chi nc’est sa genti chi bivit in mesu a s’àliga, bolit nai ca est meda, ma pòburu meda. Innoi funti arricus”.

“Beh, seus in Isvìtzera!”.
“No, no sa carrela manna, Momu. No pigheus sa carrela manna. Is carrelas mannas, nci passas e bonu, no nc’est nudha de biri. Funt bonas po is balossus chi bolint andai su prus de pressi possìbbili de unu logu a un’àteru. Nosu no fadeus sa giomitria, nosu biaxaus. Agatamia unus cantu percursus chi si fatzant biri totu cussu chi nc’est de biri”.
“Si bit ca no est fustei a ghiai, monsieur Ibrahim!”.
“Ascurta, Momu. Chi no ti andat de biri nudha, piga s’aeru che a totus”.
“Innoi est pòburu, monsieur Ibrahim?”.
“Èja, seus in s’Arbania”.

“Frima innoi sa màchina. Dhu intendis? Nc’est fragu de prexu, est s’Arega. Is personis funti frimas che roca, si pigant su tempus de si castiai passendu, pigant sulidu.
Bis o Momu, in sa vida de mei ap’èssiri trabballau meda, ma apu trabballau abellu a bellu, pighendumia su tempus, chentza de m’avolotai s’ànima po godangiai de prus po acudi is fitianus, no. S’ascusorxu de sa vida prexada est su fai abellu a bellu, sissinnioras. Tui ita est a bolli fai a mannu?”.
“No dhu sciu, monsieur Ibrahim. Mancai, èja, m’apu a intregai a s’import-export”.
“Import-export?”.

Custa borta emu fèrtiu beni, emu agatau su fuedhu de sa maxia. Import-export. Monsieur Ibrahim si ndi preniat sa buca, fiat unu fuedhu sèriu e in su matessi tempus de aventura, unu fuedhu chi fadiat arremonai a is biaxus, a is nais, a is bàrrius, a is fainas a una meca de zerus, unu fuedhu chi fut grai cantu a is mùscius chi fadiant arrumbulai: import-export!
“Dhi presentu a fillu de mei Momu. Una dia si at a intregai s’import-export.”

Femus una meca de giogus. Mi portat in is logus de missas cun d-unu corria de tzàpulu in is ogus ca depemu intzertai s’arreligioni de su fragu.
“Innoi nc’est fragu de steàriga, est catòligu”.
“Èja, est sant’Antoni”.
“Innoi nc’est fragu de abruschiadinu, est ortudossu”.
“Est berus, est santa Suia”.
“E innoi nc’est fragu de peis, depit èssiri musrumannu. Putzi, putzi nc’est unu arrancu malu”.
“Ita?! Ma est sa Muskea Asula! No ti praxit unu logu a nca fragat de corpus des s’òmini? A tui no fragant mai is peis? Ti fait schivu unu logu de pregadorias a nca fragat de òmini, chi est fatu po is òminis, cun is òminis aintru? Tenis pròpiu bideas de chini bivit a Parisi, tui? A mei custu nuscu de sabatas mi fait intendi siguru. Mi fait pentzai ca no ballu prus de is chi m’assimbillant. M’intendu cun is càrigas, intendu nosu cun is càrigas, e intzandus m’intendu giai prus mellus”.

Apustis Instanbullu, monsieur Ibrahim at fuedhau de mancu. Fait cumòviu.
“Illuegus eua a lompi a su mari de anudi bengu deu”.
Dònnia dia boliat ca femus andaus unu pagu prus abellu. Boliat tastai gosendisidhu su biaxu. E fut pigau fintzas de unu pagu de timoria.