Scumiteus? Deu nau ca no fait.
Scumiteus? Dd’ia torrau a nai cun faci de disàfiu a Antoni.
Scumiteus ca arrenèsciu a andai e torrai a Terranoa in d-una dí a autostop?
Centu éurus po chi bincit sa scumissa.
Aici fut incarrerada un’atra scumissa po mei.
Cun Antoni, amigu corali, scumitiaus asuba de ónnia cosa e chistioni. Candu contànt is disàfius nostus, po chini no si connosciat a incarreru no ddus crediat ma is amigus ge-i ddu scidiant ita arratza de scuscentziaus fiaus. In scola fiaus connotus po cudda brulla chi nd’iat fueddau po finas su giornali. Ma no iap’ ai mai crétiu de mi depi arrepentiri de cussu giogu furriau a arrori.
Candu atressiaus is passadítzius de scola, bidellus e professoris si furriànt po si indidai a-i scusi a is collegas nous, nosu ge si nd’acatiaus a su própiu. In scola ddui fut unu bidellu chi narànt ca fut unu pagheddu macocu, unu maníacu.
Fut sempri inguni parau candu passànt is piciocheddas, e bortas medas ddas poniat in fatu. Sa genti naràt ca bessiat a su noti a cassai canis e pisitus po ddus bociri e imbrassamai e ca in domu sua ndi teniat unus cantu totu arringheraus a unu muru.
Su chi iat postu in giru custa boxi avatu de unu pagheddu de tempus nant ca fut sparéssiu: no dd’iant prus agatau e nisciunus nd’iat scípiu prus nudda... Ómini mannàciu, de contomaxu mannu, sempri unu pagheddu sudau, cun d-unu fragu de umidadi chi arregordàt sa folla pudescendu asuta de is matas de una tupa in s’atóngiu. A nasu mannu unu pagheddu acancarronau che su de unu stori, sa bisura puru dexiat a sa boxi arrungiosa, aspa e schilitosa.
Portàt sempri ullieras nieddas chi ddu fadiant assimbillai a unu boss de sa malavida. No fut po de badas chi ddus portàt: cuànt un’ogu de imbírdiu chi castiàt sempri ananti, firmu. Fut cuss’ogu chi dd’iat fatu guadangiai su logu de traballu. Ma fut s’atru ogu su chi atrudiat e poniat timoria: una ballina niedda sena de pipia, sena de luxi, si intzertàt unu maliori sena de fini, che su sperefundu de una funtana, niedda, a crontas bàscias, pronta a nc’ingurti abramida vidas notzentis.
Fut própiu una scumissa po chi iat a essi stétiu bonu a ddi fai abortzai una studenti chi iat fatu binci a Antoni centu éurus e perdi su traballu a su bidellu po atus oscenus e tentau sfloramentu. E fut po-i custu chi su bidellu airau iat giurau de si vengai torrendusí sa fúrria fadendusí prangi làmbrigas de surrúngiu. Atra borta Antoni, sempri po scumissa fut arrenésciu a fai sciundi su predi in d-una dí de ierru, candu a missa incarrerada iat scopiau una bomba fumiosa, agoa iat tzerriau: – Agitóriu, agitóriu est pighendu fogu sa crésia, totus a foras!
Aici mancai proi proi totus fiant curtus a foras che puddas curruladas de margiani, sciundendusí cola cola, cun su portali de crésia fúmia fúmia. Po fai biri di essi arrenésciu in sa balentia mi depia ingolli sa màchina fotogràfica e tirai una fotografia, cun mei a giornali de sa dí in manus ananti de Municípiu. Po binci depia partiri e torrai a ora de luxi.
Sa dí stabilida, a is otu de mengianu, cun d-una pariga de éurus sceti in busciaca e a màchina fotogràfica seu a s’oru de sa 131 a didu parau. Una màchina arrúbia, una croma noba si fírmat pagu ora infatu. Incarrèrat aici su biaxi chi mi nci pòrtat finas a Aristanis, est a inní chi su rapresentanti de profumus est andendu a traballai po fai su girixeddu de is profumerias.
Unu fragu forti no definiu aciúpat sa vetura e acumpàgiat is pagu chistionis chi si faint cun genti chi no si connoscit, tanti po nci passai s’ora. Est sa scoada de s’ierru, sa dí est bella luxosa mancai frida. Oru oru de sa bia su biancori de sa cilixia cuncòrdat sa coreta e su campidanu si sterrit ananti nostu.
Passaus is cúcurus e coddus de marmidda chi arregòrdant is titas de una fémina, arribaus apustis a su sartu serrau de is montis de Mragaxori a una parti e prus ainnantis ancora, de stanis e mari a s’atra. Is terras traballadas cun is atzas de is surcus funt che línguas sididas arringheradas s’una avatu de s’atra pedendu àcua chi su sciutori de s’annada po imoi at dennegau. Is coddus, cun calincunu nuraxi acuguciau, anca is araus no funt ancora arrenéscius a poni is farrancas, s’intrevèrant a su logu paris de campidanu arregordendusí ca seus in Sardínnia.
De Aristanis finas a Abbasanta una màchina manna mi ndi líat, innoi sa castiada múdat cun tallus de brebeis e feurra meris de su sartu totu cungiau a muru a bullu. Su sartu incarrèrat a si movi e ndi calu ca seu acanta e in cumpangia de su nuraxi Losa chi càstiat de unus cantu millannus su tressígiu de is óminis afateriaus. A s’ingruxadura po Núgoro arribu faci a mesudí. [sighit in Pdf ]
exeo
Articoli di questo autore
- Milano | la Giunta Moratti sfratta il Circolo Sardo CSCS dalla sede storica
- Hubert Soudant, Marina Comparato e Alexei Ogrintchouk al Lirico di Cagliari
- Circolo Sardegna | La Sardegna incontra la Calabria
- Giornate Sarde al Circolo Culturale Quattro Mori di Ostia
- Flotta sarda e concorrenza. Il progetto di iRS per i trasporti sardi.
- La Botte e il cilindro | Cos’è la poesia?
- Giovanna Casapollo | La mia isola
- Allui su contu e imparai su sardu
- Obiettivi sul lavoro 2008
- "I Puritani" di Vincenzo Bellini al Teatro Verdi di Sassari
- Le nostre onde seguono la stessa rotta
- Continuità Territoriale | Soru all’Antitrust contro Stato e Tirrenia
- Alluvione | I geologi sardi: era tutto previsto
- I confini del Mediterraneo
- Fiscalità Sarda | S’Annuàriu de su Contribuente
- [...]

